DEEL I BOEK “DE WAASSCHE KOERIER” BESCHRIJFT HET ONTSTAAN EN OPRICHTERSFAMILIE CLEIREN

Kieldrecht – Kranten hebben het zwaar te verduren. Maar “De Waassche Koerier”, die nu als ’t Koerierke door het leven gaat, bestaat nog steeds. Vanwege het 75-jarig bestaan van het nieuwsblad net over de grens is er een boek verschenen met als titel “De Waassche Koerier”. Deel 1 behelst de tijd van 1944 tot en met 1969. Auteur is André Cleiren (73). 

De naam Cleiren is trouwens onlosmakelijk verbonden met deze krant, want 75 jaar geleden zag de krant het levenslicht in de Dorpsstraat in Kieldrecht. ,,Mijn grootouders hebben het Hotel Geel Huis uitgebaat. Een hotel met zeven kamers en een enorme biljart- en feestzaal. Mijn vader was drukker en die microbe heb ik blijkbaar van hem. Een krant maken is pure passie en uiteindelijk is het je leven. Het laat je geen dag los’’, laat André Cleiren weten.

In de tijd van vader Cleiren was er nog een andere drukkerij, namelijk die van de familie Deckers. Het Parochieblad was in Vlaanderen een bekend blad, ook in Kieldrecht en omstreken. Voor het drukken van de voor- en achterpagina werd overal een lokale drukker gezocht. In die tijd bemoeide de pastoor zich daar zelfs mee. ,,Mijn vader werd de opdracht echter niet gegund – ondanks hij de goedkoopste prijs had – en daar was hij eigenlijk zo boos over dat hij besloot dan zelf maar een krant in het leven te roepen’’, vertelt André.

Niet vergelijken

,,Je kunt die beginperiode niet meer met nu vergelijken. Nu gaat alles veel sneller. De eerste uitgave was gratis en verscheen op 22 oktober 1944. Een week later kwam de volgende en de eerste betalende editie uit. Elke week een krant uitbrengen was een heidens karwei, alle lettertjes moesten met de hand gezet worden en ook de machine was met handinleg. Mijn pa had al vanaf 1941 een drukkerij, maar in de oorlogsjaren viel dat zeker niet mee.’’

1 frank

De krant kostte in de beginperiode 1 frank, enkele jaren later 1,50 frank. ,,Daar word je echt niet rijk van hoor.’’ André Cleiren kan zich nog herinneren dat hij eens thuis kwam van school en dat de directeuren De Jaegher en D’Hondt van “Het Vrije Waasland” bij vader Cleiren om de tafel zaten. ,,Die kochten destijds alle weekbladen in het Waasland op. Dat was rond 1964. Ze boden ons 1 miljoen frank en we moesten nieuws leveren aan Het Vrije Waasland. Maar mijn vader had er geen oren naar. De deal ging niet door….’’

Blinde nonkel

De drukkerij was, en is altijd, een familiebedrijf gebleven. ,,Zowel vader als moeder werkten aan de krant en ik moest al op jonge leeftijd de lettertjes terug ‘distribueren’ zoals dat noemde. Ook mijn blinde nonkel was zetter (hij werd de teksten voorgelezen) en was een kei in zijn vak.’’ Zo vader zo zoon, maar vooraleer André mocht instappen moest hij de stiel eerst goed onder de knie krijgen en André moest naar de ,,drukkersschool’’ in de Londenstraat in Antwerpen. Daar leerde hij alle kneepjes van het vak. ,,Als je een krant maakt moet je allround zijn. Zondag rustdag? Welnee, vergeet dat maar. Dat was net de drukste tijd, want dan werd er gevoetbald. En de verenigingen heb je ook nodig als draagvlak. Het kleine verenigingsnieuws is het fundament van de krant hé. Dat was 75 jaar geleden zo en nu nog steeds, al heeft dat door de moderne technologie wel een ferme deuk gekregen.’’

Vervolg

Het boek krijgt nog een vervolg. ,,Maar even pas op de plaats, want er is veel werk in gaan zitten. Van de beginperiode hadden we niet zoveel foto’s, maar de lezers en inwoners hebben hun best gedaan en zo kreeg ik veel fotomateriaal tot mijn beschikking.’’

Tweewekelijks

Een aantal jaar geleden werd de Koerier over genomen. Een drukkerij uit Wuustwezel ontfermde er zich over, maar helaas ging deze failliet en leek de Koerier ten dode opgeschreven. ,,Met enkele vrijwilligers is toen de vzw Polderdorpen opgericht en daardoor komt de krant nog tweewekelijks uit. Het aantal abonnees begint weer te stijgen. Maar ja, de krant wordt vaak ook door gegeven aan familieleden of vrienden, buren. Dat is natuurlijk wel jammer, want we kunnen elke abonnee gebruiken. En deze krant is uniek. Ik hoop dat de mensen dat uiteindelijk beseffen…..’’, besluit Cleiren.